menu
In zijn boodschap voor de Wereldvrededag 2026, donderdag 1 januari, behandelde paus Leo XIV de escalatie van oorlog, herbewapening en angst in internationale betrekkingen. Hij herhaalt het verzet van de Kerk tegen afschrikking op basis van militaire macht. Hij pleit voor ontwapening, dialoog en de bekering van harten als noodzakelijke voorwaarden voor een duurzame en ongewapende vrede.
In zijn eerste boodschap voor deze dag reflecteert paus Leo XIV op een wereld die wordt gekenmerkt door angst, militarisering en de dreiging van oorlog. Hij gaat in op de ernst van de huidige tijd en stelt een visie op vrede voor die “ongewapend en ontwapenend” is. De paus zegt dat geweld niet met geweld maar met morele helderheid, dialoog en de bekering van harten moet worden weerstaan.
“Vrede zij met u!” — de groet van de Verrezen Christus— staat centraal in de boodschap. Paus Leo XIV schrijft dat deze woorden “niet alleen vrede verlangen, maar echt een blijvende transformatie teweegbrengen bij degenen die deze vrede ontvangen.”
Angst als de munt van oorlog
De paus schrijft over angst voor oorlog en ziet hoe volkeren tegenwoordig “in de greep van voortdurende angst” leven, zich ervan bewust dat wapens die tot catastrofale vernietiging in staat zijn al bestaan, en dat oorlog kan uitbreken “door toeval en onvoorziene omstandigheden.”
De Heilige Vader benadrukt dat angst bij de wortel moet worden aangepakt door het vernieuwen van geesten en harten, waarbij achterdocht wordt vervangen door vertrouwen. Ware vrede, schrijft hij, “kan niet bestaan uit het bezit van een gelijke voorraad wapens, maar slechts in wederzijds vertrouwen.”
Vrede is een keuze
De paus benadrukt dat vrede geen utopie is, maar een keuze – persoonlijk, als gemeenschap- en politiek. Zijn boodschap eindigt met een visioen geworteld in hoop, verwijzend naar de Bijbelse belofte van zwaarden die tot ploegscharen worden gemaakt. In het Jubeljaar van Hoop nodigt paus Leo XIV de mensheid uit om te beginnen met een “ontwapening van hart, geest en leven,” in het vertrouwen dat Gods beloften om verantwoordelijkheid vragen.
Vrede, schrijft hij, “bestaat; het wil in ons wonen.” De taak is niet om het te creëren, maar om het te verwelkomen – en het toe te staan “ons te ontwapenen.”
